Centrum voor paramedische hulp en alternatieve geneeswijze

"DE TENNISARM EN DE MEEST EFFECTIEVE BEHANDELING".
Informatie.
Het Centrum voor Paramedische Hulp en Alternatieve Geneeswijzen heeft zich de laatste tijd veel bezig gehouden met de behandeling van tennisarmklachten. Het Centrum heeft in die periode een vrij simpele behandelmethode kunnen ontwikkelen die snel en zeer effectief werkt.

Wat is een tennisarm?
Een tennisarm wordt ook wel tenniselleboog of epicondylitis lateralis humeri genoemd. In de literatuur vinden we doorgaans de volgende omschrijving: Een tennisarm is een niet-bacteriële peesontsteking die gelokaliseerd is aan de elleboog. De pees vindt zijn oorsprong aan het buitenste botuitsteeksel van de bovenarm. Het betreft een pees van een spier die de hand omhoog doet bewegen. Er kunnen in principe meerdere pezen aangedaan zijn maar meestal betreft het een gezamenlijke peesaanhechting. Jaarlijks wordt in Nederland het aantal mensen met tennisarmklachten geschat op 200.000. Daarvan zitten er velen onnodig weken tot zelfs maanden arbeidsongeschikt thuis in de ziektewet.

Welke risicofactoren werken een tennisarm in de hand?
In principe kan iedereen een tenniselleboog krijgen. Hoewel er geen specifieke factoren zijn die een tennisarm in de hand werken zijn er wel
activiteiten die een kans op een tennisarm doen vergroten. We moeten dan vooral denken aan werkzaamheden die gedaan worden met de
"strekspieren" van de hand (iets oppakken waarbij de handpalm naar beneden is gericht = bovenhands oppakken). Veel herhalingen van dit soort
bewegingen kunnen risico's met zich meebrengen. Een typisch voorbeeld van langdurige herhalingen is het zgn. RSI-fenomeen. Bij deze patiënten
zien we vrijwel altijd een arm met ongeveer dezelfde kenmerken als bij de tennisarm.

Oorzaken van een tennisarm:
Er zijn over het algemeen 2 oorzaken te onderscheiden:

Kortdurende grote belasting van de onderarmspieren (handstrekkers)
Langdurige (relatief) kleine belasting van de onderarmspieren (handstrekkers)

1. Hoewel in de literatuur vaak een grote "krachtige" overbelasting gezien wordt als oorzaak van de tennisarm is dit zelden waar. Toch kan het voorkomen dat onge-bruikelijke grote belasting uiteindelijk een tennisarm veroorzaakt. Er ontstaan kleine scheurtjes in spier en pees en deze genezen via “verbindweefseling”. De stug geworden pees wordt nu snel overbelast en zal gaan "ontsteken". De tennisarm is een feit.

2.De tennisarm ontstaat veelal niet van de een op de andere dag. Meestal gaan er maanden van herhalende (over)belasting aan vooraf. Als gevolg van het geforceerd gebruik van spieren treden er veranderingen op in het spierweefsel. De spiervezels veranderen zodanig van structuur dat er sprake is van zgn. "fibrose" (verbind-weefseling) Dit is uiteindelijk funest voor het spierweefsel, omdat aanspanning nu niet kan worden opgevolgd door ontspanning, waardoor o.a. de doorbloeding niet meer optimaal is. Het is nu alsof de spieren zich continu in een lichte spanningstoestand bevinden. Hierdoor worden bloedvaatjes dichtgeknepen en is de uitwisseling van zuurstof, voeding en afvalstoffen tot een minimum gereduceerd. We krijgen een vicieuze cirkel. Het spier- en peesweefsel wordt kwalitatief slechter en “fibrosering” en afbraak (degeneratie) wordt in de hand gewerkt. De pees zal uiteindelijk lichte ontstekings-verschijnselen gaan vertonen. In de medische wereld spreken we dan van een "tendinitis".

Symptomen van een tennisarm.

pijn aan buitenzijde van de elleboog.
soms uitstralend naar onderarm, pols en hand.
zelden uitstraling naar buitenzijde bovenarm en schouder.
krachtsverlies en mogelijk coördinatiestoornissen.
soms een typische "hard aanvoelende, gezwollen" onderarm.
het volledig strekken van de elleboog kan soms pijnlijk zijn (en beperkt).
pijn bij het rekken van de polsstrekkers (elleboog gestrekt en de hand in de richting van de handpalm bewegen).

Waarom geneest een tennisarm niet vanzelf:
Een belangrijke oorzaak is dat de pees van nature al minimaal doorbloed is. Genezing kan alleen dan plaatsvinden als het betreffende weefsel voorzien wordt van bouwstoffen en zuurstof. We veronderstellen dat genezing moeilijk is als gevolg van een onvoldoende bloedtoevoer. Het lichaam blijkt niet in staat te zijn om een juiste en gerichte actie te ondernemen om dit probleem effectief te kunnen oplossen.

Diagnose:
De diagnose wordt gesteld aan de hand van lichamelijk onderzoek. Er zal o.a. moeten worden uitgesloten of het hier gaat om een probleem van het ellebooggewricht zelf of dat er bijv. sprake is van een zgn. radiaal tunnel syndroom (beklemming van de elleboog-zenuw). In deze gevallen kan de huisarts besluiten tot het laten maken van een röntgenfoto of een neurologisch onderzoek. Een simpele test: het bovenhands oppakken van een stoel geeft de typische pijnklachten die horen bij een tennisarm.

Reguliere behandeling:
Als u bij de huisarts komt met een tennisarm zijn er verschillende mogelijkheden voor een behandeling.

rust (meestal weinig nut, na rustperiode vaak opleving van de klachten).
ijs (ijspakkingen): verwacht er niet te veel van, alleen tijdelijk pijndemping.
injectie (meer dan 3 x injecteren met een corticosteroid is af te raden, bovendien blijkt uit recent wetenschappelijk onderzoek dat injecteren de genezing op lange termijn vertraagt(zie onderstaande alinea over injecties)).
ontstekingsremmers (zelfs zware pillen hebben geen langdurig effect).
fysiotherapie.
doorverwijzing naar orthopeed (mogelijk operatief ingrijpen).

Alle bovenstaande behandelmethoden hebben een gemeenschappelijk kenmerk, ze bestrijden het symptoom en niet de oorzaak. Meestal wordt weinig aandacht besteed aan bijv. het ellebooggewricht zelf. Vaak komen therapeuten niet verder dan bijv. massage van de onderarm en/of het frictioneren van de ontstekingsregio met de kans op kalkafzettingen. Vele artsen schrijven rust voor, vaak zelfs in de vorm van een mitella. Onderzoek naar de effectiviteit hiervan leert dat dit vrijwel nooit een oplossing biedt. De elleboog is vaak daarna zelfs nog meer beperkt in zijn bewegingsmogelijkheid. Uit de ervaringen in ons Centrum opgedaan blijkt dat je de oorzaak zal moeten aanpakken om geheel te genezen van de tennisarm.

Waarom zijn injecties niet zonder gevaar?
De injecties die doorgaans gegeven worden bevatten cortisonen en remmen de ontsteking vrij snel, echter cortisonen hebben ook als eigenschap weefsel af te breken als te grote hoeveelheden langdurig aanwezig zijn. Het gevolg kan zijn dat kapsel en pees als het ware worden "weggevreten". Niet zelden komen orthopeden kapsels van gewrichten tegen met een gat erin als gevolg van deze injecties. Ook wij zien regelmatig ellebogen met witte of geïrriteerde huidplekken en/of een elleboog die niet geheel gestrekt kan worden. De injecties hebben dan het kapsel geïrriteerd,wat bijv. tot gevolg heeft dat er vocht in het gewricht komt. De eindstrekking van de elleboog is dan pijnlijk en beperkt. De meeste artsen zijn zich niet bewust van deze bijwerkingen en gaan soms toch nog over tot injecties. De injecties kunnen enkele weken tot maanden helpen maar de pijn komt toch vaak terug. Er heeft zich dan vaak een gewrichtsprobleem ontwikkeld naast de tennisarm. Het verschil is duidelijk te merken zeker als we deze ellebogen vergelijken met die mensen met een tenniselleboog die géén injecties hebben gehad. De beslissing om geen injectie te laten zetten ligt meer voor de hand dan de beslissing om dat wel te doen . Een tenniselleboog is goed te behandelen zonder deze corticosteroïd-injecties. Ons advies: laat liever géén injectie geven ter bestrijding van een tennisarm.

De therapie.
Het doel van de therapie is het "gefibroseerde" spierweefsel zodanig te behandelen dat de informatie vanuit dit aangedane spierweefsel naar de hersenen weer normaal gaat verlopen. Bij een tenniselleboog is deze interactie verstoord. Hierdoor kan het lichaam niet het juiste antwoord geven op dit probleem. Als de informatie die uitgewisseld wordt wel correct zou zijn dan zou het lichaam zelf het probleem kunnen oplossen. Daarom is het noodzakelijk dat de onderarmspieren en het ellebooggewricht zodanig worden behandeld dat ze de juiste informatie gaan sturen naar de hersenen. Kort gezegd: het doel van de therapie is de oorzaak van de klacht te doen verdwijnen. Het is niet uitgesloten dat de oorzaak zich elders in het lichaam bevindt (denk aan schouder, pols, nek of zenuwbeknelling t.h.v. de elleboog of het ellebooggewricht zelf). Alle mogelijke andere oorzaken van uw elleboogklachten zullen dus worden onderzocht en behandeld indien nodig.

De eigenlijke therapie is simpel, kort en zeer effectief. Het slagingspercentage ligt hoog, helaas zijn er altijd wel tennisellebogen die therapieresistent zijn. Mensen die veel injecties hebben gehad en daarbij vaak ook een tijd in het gips hebben gezeten zijn moeilijker te behandelen. Tennisellebogen die dit alles niet hebben ondergaan hebben doorgaans niet meer dan 3 a 5 behandelingen nodig. Een extra voordeel van deze behandeling is dat werk, sport en hobby's gewoon door kunnen gaan. U kunt alles blijven doen, ook tijdens de behandelperiode.

Informatie over de behandeling:

de behandelingen duren ongeveer 4 tot 6 weken (hierin worden 3 á 4 behandelingen gegeven).
indien de elleboog in zijn strekking flink beperkt en pijnlijk is kan het aantal behandelingen oplopen tot 5 a 6 keer.
de behandeling wordt uitsluitend met de handen uitgevoerd.

Vergoeding van de kosten:

De behandelingen worden vergoed door uw ziektekostenverzekeraar.

Brace.
Als u een brace wilt aanschaffen let dan op het volgende: een goede tennisarmbrace wil niet zeggen dat hij duur moet zijn. Integendeel, de goedkopere zijn vaak de beste. Het is mogelijk een brace bij het Centrum aan te schaffen.

Indien u door het Centrum behandeld wilt worden kunt u contact met ons opnemen.
U kunt het Centrum het beste via het vaste emailadres bereiken, info@fysiocentrum.nl
U kunt natuurlijk ook bellen: 010-5927990